Story by Sofie De Clercq – Taunus Bikepacking No. 4

Photo by Nils Laengner

Day 1

With a start at 8h57 there is plenty of time for coffee and cakes thank you Julia (Jesko’s mum), they were delicious !

Photo by Nils Laengner

The start line, one last chat with Jesko and of I go. I recognize the first 15km. Only one navigation mistake. That’s much better than last year. And I realise that the riding is easy, it helps to settle in. Temperatures climb and I stop at every fountain. There seems to be one every 5 km. It feels a bit ridiculous (it’s not that hot yet ), but soaking my cap in ice cold water keeps me in good shape.

New landscapes, sand, first break of many in the shade of a chapel, struggling up steep hills, even pushing becomes hard, and finally the ferry. I go for a quick round trip to Rewe’s salad bar, thank you for the brilliant tip last year Katleen, and for the first time I’m ahead of 2 riders. Norbert and Heike overtake me again while I’m in complete tourist mode eating my pasta salad by the ruins of a castle with some great views. Harder than the TPR, Heike says. Is that proof that memories are pretty selective ?

Pushing on to find a classy looking bivvy site on the edge of a forest with much more wildlife than I bargained for. Falling asleep only after having a talk with myself and shouting harder than some local deer partying on through the night. I am now fully aware of what a barking deer sounds like, and that snorting belongs to wild pigs. The next few days I might just read Jesko’s descriptions more carefully, “it’s not unusual to meet more wildlife than people here … “

108 km

Day 2

I love waking up with the birds. It must be one of the best parts of sleeping wild. My first thought is that I have slept. I don’t feel scared or worried anymore in the morning. Somehow I have managed to relax around 2 am. No problem getting out of bed today. I pack, have some breakfast and jump on my bike… because I remember an excellent bakery in Lorch. One more big hill, a brilliant fast descent, great views of the Rhein and there she is, the best bakery in the Taunus, in Lorch. The same lady as last year serves me. This time I get her to smile. I limit my stop to half an hour, all part of my strategy as the red lantern 😊. I happily climb the next hill.

Norbert, Heike and the other riders at the back of the pack pushed on a lot further than I did last night and I will not see them again, which is a shame. I could have continued some more. Imagine my surprise when I stumble on Faruk after the first climb of the day. He’s riding on the most amazing bicycle, he doesn’t have a smartphone (a very conscious decision of his) but he’s dying to know how many riders remain behind. I have to disappoint. That’s it. I’m the last one.
He seems to lack some sugar and warns me that we won’t be able to resupply for another 60 km. I was blissfully unaware, but luckily I still have food from shopping at Rewe last night. He wolfs down my extra pastry from Lorch’s bakery. Ever the gentleman he offers to wait for me. I convince him otherwise and he speeds off as the sugar hits his bloodstream.

More events stand out that day. Around km 134, riding along the edge of a forest up on the plateau, I spot a giant rabbit hopping across the road. Yep, a huge rabbit, taller than a St Bernards dog, big floppy ears, little bunny hops, not a deer, fluffy … help me out … anyone spotted something strange 😅 ?

Later on, I spot a kiosk, shade and walkers sat on benches leaning against a church wall. It’s real, not a mirage. A guy calls out to me, come on lady, bring your water bottles, I’ll fill them up for you ! He sells Magnums and Apfleschorle. Heaven. Hey Bernd, this is the kiosk I told you about, I think it’s in Lykershausen.

Further on I run into Faruk again, walking next to his bike in the middle of nowhere. He’s got a flat and can’t find the adapter for his pump in his luggage. Not much later he catches me again, having knocked at the door of the only house around for miles and he got help. Brilliant bit of optimism and luck. What Faruk lacks in speed on the descents (his bike is a vintage bike with a small front wheel), he makes up on the flat. As a bike messenger he is a really strong rider and I’m pretty happy to let him go. Surely this time is going to be the last time that I meet another rider. But just in case, I wave him off with a hopeful see you later.
Finding a bivvy spot is easy. I sleep like a log.

108 km – in his write-up Jesko says this is the hardest part of the Taunus.

Day 3

Early morning start and an easy stretch along the Lahn. Short of water, I find a fountain in Bad Ems with some very salty mineralised spring water. Hmmm … a small sign explains it’s benefits for the intestines and mentions not to drink too much of it. Hopefully it won’t disturb my digestive system.

Nassau has an ED service station with a great breakfast. I stock up on cheese and egg sandwiches. Brilliant energy food. It’s not yet 7 am and the next stretch is a magic trail in the forest following the Mühlbach. Signs of wild boar again and surprise surprise, an hour or so later I stumble across Faruk having breakfast at the 250 km point. I’m sure he was 30 km ahead of me last night.

Later on (after having turned back for my spare bib shorts happily drying in the sun at km 250) Lissa publishes a photo of an ice cream on Instagram that makes my mouth water. I ask where, it’s in Nastätten. The image gives me wings. Still, a 20% hill with a castle on the top slows me down a bit and it is 5 pm before I find an Eiscafe in Bad Schwalbach. They’re busy, but I get a table and a fabulous strawberry ice cream. Coppa Italia. Little did I know that Italy were gonna kick Belgium out of the Euro. Eating the ice cream takes me to heaven and back.  Once I’ve finished, I notice a random cyclist. The owner of the Eiscafe promptly invites both of us to go and check out his gravelbike complete with bikepacking bags. He is a fan and a dotwatcher and explains the entire Taunus Bikepacking concept to the rather bemused cyclist. After a selfie of the three of us, I push on but quickly feel the need to stop again at the first forest shelter.

It is 7 pm and still hot. I need more fuel. A cheese sandwich, a couple of rounds of babybel cheese and a lie down with my legs in the air give me some much needed energy. I push on, without jersey (I hope the friendly villagers won’t mind the minimalist outfit) and really enjoy the fresh air and the fast rolling tracks of the remote valley of the Wisper. A beautiful shelter on the edge of the wood seems to be waiting for me. I loudly warn the deer to behave and fall into a deep sleep. 

125 km

Day 4

Breakfast is at Nastätten gas station. I love ED service stations but I don’t quite buy enough food and drink. God knows why.

Around 9 am I enter a forest that I remember. It’s a long climb but it’s easy. The forest feels majestic. The air is pure, magical. It doesn’t take much to imagine eyes following my progress. Benevolent, not scary. Again it’s only afterwards that I properly check the preview. The Hinterlandswald still has roaming wolves, Jesko says. What a place, what a privilege to ride here on my own. I regret the end of it, but the view on top of Espenschied is wonderful. My photos don’t really do it justice. And then it’s all downhill, well that’s what I think 🙄, to the vineyards of the Rheingau and yet another souvenir of a great bakery.

But the bakery never materialises and I run out of water. It’s hot and I start to struggle. There are lots of short steep stretches. I’m relieved to get to the town of Winkel and I leave the track in search of another Rewe supermarket.
A first shopping round for water and tomatoes … tomatoes (?) ! Outside I take the time to rehydrate before going for a proper shopping spree. The air conditioning is just what I need.
An hour later and I need to stop again. At 4 pm, after a deep sleep in the only bit of shade to be found under a single tree, I manage to extract myself from the vineyards of the Rheingau. The Rheingau is beautiful but today’s souvenirs are all about furnace like temperatures.

5 hours later, just as Lidl closes, I make it to the Beergarden at Niederhausen. I get a salty bretzl and a drink, watch 10 minutes of the England/Scotland match and find a sleeping spot just outside of town, apparently next to a parking lot 😊. I forget that there is a weather warning for thunderstorms and that I meant to find a shelter for the night. Sure enough, the first rain hits as soon as I fall asleep.
Jumping up, I store my kit, hoping it’ll stay dry, I promptly tear my bivvy bag, limit the damage, sleeping soundly for the rest of the night.

110 km

Day 5

Up early with the birds after a good night’s sleep and rearing to go. My bed’s a little damp in the morning but no damage done. Just one more heavy shower in the middle of the night.

I skip the first bakery, it’s not very clear in my mind where the next one is but I’m too happy riding in the fresh air. Pushing the bike through high grass on some singletracks, I startle an early dog walker. Not surprising, I’m quite high up, close to a television tower, the views are brilliant.
Rationing of food and water seems appropriate. Again, I’m not very good at working out where I’ll find food next. Water’s becoming less of a problem. As soon as people start waking up, I ask. Nobody refuses. People even offer bottled water. It is pretty relaxed out here.

A second bakery arrives out of nowhere, saved ! Over coffee and pastries I manage to work out the next stop. Historic Idstein. Yogurt and strawberries. 30 minutes later I’m rolling again.
Today is truly effortless. I’m flying to the checkpoint, meeting Jesko and Nils on my way.

Photo by Nils Laengner


Bernd ( @dr_chain on IG) and his wife are waiting at the checkpoint for me. We have a great chat over lunch, I have a proper siesta in the shade and leave refreshed at 5 pm.  What a fabulous organisation, thank you all !

Massive electrical storms are forecast for the night. I receive some warnings on Whatsapp by concerned dotwatchers. I aim for a cabin in the woods. It turns out to be private. Nobody’s home, I use the covered terrace. Thunder and lightning all around. Heavy rain. Violent wind gusts. Impressive show. I’m safely tucked up.

95 km

Day 6

5 am, the storm has finished. But it hasn’t cleared the air, which remains heavy and warm. I’m in the Lahn Valley again, the riding is easy, but before I can fill up my water bottles, the route leaves the Lahn to go up over a pass. Reaching the top, I drink the last drops. I’m parched. Luckily a man’s returning home with his dog. He’s kind and he fills up my empty water bottles … with sparkling water.

The town of Diez is only just stirring when I arrive at 9am. Sunday blues ? Breakfast is just out of this world. Scrambled eggs and bacon, yogurt, fruit and honey. Coffee to die for. I feel a return to a more civilised version of myself. Sleeping outside for 5 nights in a row is really special but starts taking its toll. It may be time to spend a night in a hotel.  

The afternoon comes and goes, taking us around about every single windmill and poppy field of the Taunus. It is a stunning colour combination 😊 ! I make an early decision to book a hotel room in Schmitten. Check-in is possible till 10 pm. Plenty of time to get there, I think. There’s a long push your bike section though, and the track takes me high into the forest. I pick up the grunting of wild pigs in the undergrowth. Not a place to hang about. Still, even at my fastest pace, I don’t get to Schmitten before 9.40 pm. Phew, I made it ! The room’s perfect. 39 euros. I finish every crumb food left in my bags and go to sleep smelling of soap.

120 km

Day 7

My snack bag is empty, I wait for the bakers opening at 7.
I climb out of Schmitten to an idyllic forest track. Shortly after, I reach a majestic wooden observation tower. Another nature reserve. More windmills. This place is beautiful.

I go for a sugar lunch in Weilburg and buy dry cheese sandwiches for later. Weilburg is magnificent but I can’t find the shops. I’ll let this be a warning for next time … Can’t find the shops ? It means it’s time to eat decent food.
At this stage I’m a whole day faster than last year and I can make up another 12 hours if I continue moving swiftly. It is very much on my mind and I enjoy the ride.

Photo by Nils Laengner

A quick swim in a lake and I make it to Wetzlar’s health food shop at closing time. They let me in. I hurry and as a result I don’t buy near enough food.

It’s almost dark when I stop outside a village. The next part is a long stretch through the forest. I prefer sleeping on the edge of a wheat field. I don’t notice that the other side is uncultivated. It’s a field of wild grass, uncut. The hunt cabin on stilts should set off an alarm in my head. It doesn’t. A couple of wild pigs wake me up in the middle of the night. I don’t see them. But they are noisy and too close for comfort.

130 km

Day 8

Waking up with the birds, I set off for another magnificent tower, pushing my bike up a steep single to get there. It’ll be the first steep single of a whole series this morning.
I’m running low on food and can’t quite believe my luck when I find a service station. I’m disappointed to find only chocolate bars and sweets on the shelves. It’ll have to do. I use my last half breadroll to make a Kitkat sandwich, a trick I remember from long ago sailing adventures. It’s a small energy bomb that just about gets me to Brandobendorf for a party at the Rewe supermarket. It’s taken me 6 hours to cover 35 kms. Not my best stats 😊.
For some reason or other, I had fancy ideas of putting in a really big day today. It ends up being the shortest one at 94 km.

Photo by Jesko von Werthern

I add a detour at the end to spend the night at Gästehaus Köhler. That’s definitely my best decision of the last 24 hours. The owner is waiting for me when I roll into the yard just before 21h. Having warned him by phone that I was arriving by bike, covered in mud, I don’t resemble his usual guests. Out of curiosity he’s looked me up and found me on the TB website. Impressed, he reserves me an absolute superb welcome. Sleep comes easy.

94 km

Day 9

Last day. Jesko sends a message to enjoy. I do.
Riding is easy again.

Breakfast. I raid the supermarket for a last breakfast sitting on some concrete steps by a bin.

Trail magic. A lovely couple wait for me with water, coffee, an apple and much needed chain oil.

Lost phone. I add some kilometres retracing my steps to recovering my mobile phone lost on the edge of the forest.

The last part. Happy place. I can’t feel stressed. My only worry is the weather forecast. A thunderstorm on the Feldberg and maybe 4-5 hours of rain. I take a siesta while the sun is still shining and watch the thunderstorm on the summit from my resting spot way below.

The highest point. Grosser Feldberg. The weather’s fine. The downhill is pure pleasure.

The end. Kapellenberg. Everything seems easy today. I don’t want it to end. It does.

Photo by Jesko von Werthern

Riding long distances. It feels like the journey is only just beginning. On the bike.
A good place to be.

Photo by Jesko von Werthern

Thank you all so much !

124 km

Recap No. 4 door Femke van Kessel [Nederlands]

Photo by Nils Laengner

Dag 1

Dinsdag 15 juni om 8.47 stond ik klaar voor de start van de 4e editie van de #bikepackingtaunus na een gezellig avondje met andere deelnemers. Lichtelijk gespannen maar vol goede moed, klaar om 1000km met minimaal 17.000hm te overbruggen door de Taunus regio. De weersvoorspellingen waren kort en krachtig: heet! 🌞🌞

De eerste dag heeft gelijk veel afwisseling: steden, zandstukken, dorpen, bossen en wijngaarden. De zon schijnt hard en binnen no-time ben ik zeiknat van het zweet. Het is zaak om (letterlijk) rustig en cool te blijven, niet gek laten maken door alle snelle mannen die me voorbij fietsen. De finish is nog ver 😉.

Photo by Nils Laengner

Het fietsen gaat lekker, het eten lukt, en er zijn genoeg plekken om water bij te vullen. De hitte heeft wel impact op het lichaam en ik ben blij als het ‘s avonds langzaam afkoelt. Om 19:00 eet ik even een broodje en fiets ik door tot 23:00. Het laatste stukje in het donker is pittig (tuurlijk heb ik dan een steilere klim met modder en keien) en ik ben blij als ik bij een hutje aankom. Als ik in m’n slaapzak lig arriveren nog een paar andere rijders en niet veel later ben ik diep ik slaap.

Fietstijd: 12u36
Afstand: 205km
Gemiddelde: 16.28 km/u
Hoogtemeters: 3976m

Dag 2

Als ik iets voor 5u wakker word kleurt de lucht al in alle pastelkleuren. Ik pak zachtjes mijn spullen om de andere fietsers niet te wekken en spring op de fiets.

Het is magisch om op dit tijdstip rond te fietsen, de temperatuur is aangenaam en de zon kleurt het bos in een mooie gloed. Rond 9u duik ik een supermarkt in voor een echt ontbijt en na een goede stop kan ik er weer tegenaan.

Gisteren kwam ik nog vele deelnemers tegen en trof ik de crew een aantal keer. Vandaag zie ik weinig mensen. Soms zie ik een fiets bij een café staan, of tref ik nog net iemand bij de supermarkt.

Ik was huiverig hoe ik me vandaag zou voelen, maar ik voel me goed, fysiek en mentaal sterk en ben nog gretig. Als ik halverwege op de tracker page kijk zie ik dat ik ook een grote sprong heb gemaakt t.o.v. de andere deelnemers. Zo’n eerste dag is dus geen goede weergave van de werkelijkheid.

De dag is warm, maar op het heetst van de dag fiets ik door de bossen waardoor het beter voelt dan gisteren. Er is een pittig momentje in de namiddag als ik anderhalf uur door de wijngaarden fiets maar de vele mooie gebouwen en burchten maken veel goed. Om 19.00 schuif ik een pasta naar binnen en stap ik op de fiets voor de laatste kilometers. Na een solide blok van 4u fietsen arriveer ik 23.00 bij een hut, net voor Schlossborn. Ik voel me niet helemaal op m’n gemak; er hangen jassen bij de deur, in het kabbelende water naast de hut hoor ik ‘stemmen’ en er staan werktuigen iets verderop. Niemand reageert als ik klop of roep dus ik duik snel m’n slaapzak in en maak me klaar voor wat uurtjes slaap. Net voor ik in slaap val passeert een andere fietser maar niet veel later ben ik in dromenland.

Fietstijd: 15u00
Afstand: 239km
Gemiddelde: 15.96 km/u
Hoogtemeters: 4114 m

Dag 3

Ik slaap heel onrustige en als de wekker gaat word ik moeizaam wakker. Het ‘ontbijt’ krijg ik eigenlijk niet weg en na een uur neem ik maar een gelletje. Ik moet energie binnenkrijgen maar als ik aan eten denk moet ik bijna overgeven. Dit is niet mijn dag.

Als ik door een dorp fiets besluit ik een lange pauze te nemen bij een bakker. Hopelijk lukt het nu om te eten. De helft krijg ik niet op maar het gaat al beter dan bij het opstaan.
Niet veel later kom ik bij het checkpoint op 500km waar ik weer de tijd neem om wat te eten. Het is al warm, en de voorspelling is dat dit de heetste dag gaat worden.

Eten blijft heel de dag een probleem en ook begin ik langzaam mijn zitvlak en nek/schouder te voelen. De hitte is intens en sloopt m’n lichaam.
De route is vandaag erg afwisselend; lange rechte (asfalt) stukken langs het water afgewisseld met toffe (soms technische) singletracks door het bos.

Voor het eerst fiets ik wat stukken met een andere deelnemer (@reimchenartur) en hoewel de afleiding fijn is geeft het ook een andere dynamiek die energie vraagt. Hij stopt vaker (bij waterpunten) maar fiets weer harder dan ik.

Als ik rond 18u30 langs een restaurant fiets knijp ik in de remmen. Ik moet eten en hopelijk lukt dit met een pauze. Ik ben iets te enthousiast met bestellen maar het meeste weet ik op te eten terwijl ik op een grote tv 2e helft België-Denemarken kijk. Als ik me weer beter voel spring ik op de fiets voor het laatste stuk. Ik heb een hutje op de route gevonden en ik zal daar rond 22u00 zijn. Iets vroeger dan normaal maar met zo’n pittige dag gun ik dat mezelf.

In de schemer kom ik aan en het hutje stelt niet teleur. Hartstikke ruim, schoon en heel stil. Ik neem alle tijd om mezelf te wassen, iets te eten en m’n tanden te poetsen voor ik onder de slaapzak kruip. Ik heb zo’n vermoeden dat slapen hier geen probleem gaat worden.

Net voordat ik in slaap val hoor ik weer een fietser aankomen. Verrek, daar passeert @reimchenartur mij weer!

Fietstijd: 13u33
Afstand: 208km
Gemiddelde snelheid: 15.38 km/u
Hoogtemeters: 3572

Dag 4

Na een goede nacht slaap ben ik klaar voor dag 4. Ik voel me beter, het eten gaat beter en de kilometers beginnen serieus af te tellen. Ik heb een waanzinnige zonsopgang en ik geniet van het fietsen. Ja serieus, dat kan nog steeds na dik 650 kilometer. Ik heb het voornemen om een flinke dag te maken, hopelijk lukken de 15 fietsuren.

Hoewel, bij het eerste beste dorp/stad (waar ik snel langs de wegafsluiting en wat bouwvakkers glip) zoek ik een bakker. Ik merk de vermoeidheid; keuzes maken gaat traag en ik begin tegen mezelf te praten om focus te houden. Ik mag bij de bakker binnen zitten en neem het ervan met koffie, yoghurtje en broodjes.

‘s Middags begint de lucht te betrekken en hoor ik het rommelen. Andere rijders melden (verkoelende) regen maar ik moet het doen met een nog hogere luchtvochtigheid, klamme hitte en een paar ferme klappen donder.

Ik krijg bemoedigende berichtjes van vrienden en die vrolijken me op. Vandaag kom ik niemand tegen maar als ik op de tracker kijkt rijdt @reimchenartur nooit ver voor me.

Na een goede pizza-pauze zie ik in de avond dat hij maar 2 km voor me rijdt. Ik zou zijn achterlicht bijna moeten zien! Ik begin te twijfelen.. De nacht doortrekken en rond 6 / 7u in de ochtend finishen of doorgassen naar een hut die ik op de kaart heb gevonden. Ik beslis om tot de hut te fietsen (al veel verder dan ik had verwacht te komen) en daar te beslissen.

Als ik om 23.00 bij de hut kom vind ik het wel prima. Mijn matje past net tussen de bank + voetsteun maar dat is voldoende. Terwijl ik dit allemaal sta te bedenken (zoals gezegd, dat gaat niet meer zo snel 🙈) hoor ik aan de andere kant van de weg een groep zwijnen 🐗 naar hartelust wroeten, snuiven en gillen naar elkaar. Heb ik weer 😂.
Gelukkig gaan ze niet veel later weg en als ik net lig begint het te hozen en serieus te onweren. Nu ben ik helemaal blij met mijn keuze.

Met beperkt internet zie ik Janno finishen (onder de 4 dagen 😱) en niet veel later lig ik heerlijk te slapen.

Fietstijd: 15u14
Afstand: 230km
Gemiddelde: 15.13 km/u
Hoogtemeters: 4137m

Laatste dag

Net voordat ik in slaap val komt er een auto langs gereden. Voor het eerst voel ik een licht ongemak.. Wie rijdt er nou om 12u ‘s nachts door het bos op een verlate bosweg? Tot ik bedenk dat ik ook zo’n gekkie ben.

Om 4u word ik slaapdronken wakker van de wekker, de laatste dag! Nog maar 110km wat mij van de finish scheidt. Terwijl ik de laatste spullen op de fiets bind hoor ik een ree blaffen🦌 (al denk ik op dat moment nog dat het een hond 🐕 is. Welke gek laat om 4u ‘s nachts zijn hond uit?). Ik gooi mijn been over het zadel en fiets weg.

AUW! Ik schiet gelijk weer overeind, mijn billen zijn er echt klaar mee. Niet veel later begint mijn nek ook serieus te klagen en ben ik elke 5 minuten m’n nek aan het draaien en mijn schouder aan het masseren.

Er zijn verrassend veel mensen actief tussen 4u30 en 6u en ik groet ze blij. Ik stop nog 1x voor eten (wat ik natuurlijk niet op krijg) en drinken. Dat blijkt 2 kg extra wat ik omhoog sleur want van de laatste 40 kilometer moeten we 15km klimmen, van 200m naar 900m, naar de top van de Feldberg.

De kilometers gaan niet vanzelf en ik ben dankbaar als ik de top van de Feldberg bereik. Nog maar 25km, ‘all downhill’ zegt Janno die bij de finish wacht.
Gelukkig weet ik wat dat betekent.

Ik geef flink gas want hoewel ik onder de 4 dagen niet meer redt, onder de 4 dagen en 3u moet te doen zijn.

Om 11u25 hoor ik Janno roepen en 1 minuut later rol ik over de ‘finish’.

Photo by Lissa Breugelmans

4 dagen
2 uur
39 minuten.

Het was hels. Het was hemels. Het was geweldig en het was verschrikkelijk. Het was warm en het was heet. Het was afzien en het was genieten.
Maar bovenal, ik heb het volbracht.

Organisatie, alle crew, supporters en trail-angels: bedankt 🙏

Laatste dag
Fietstijd: 6u26
Afstand: 108km
Gemiddelde snelheid: 16.91 km/u
Stijging: 1634m

Totaal
Fietstijd: 62u48m52
Afstand: 992om (aldus garmin, officieel 998km)
Gemiddelde snelheid: 15.80km/u
Stijging: 17433m

6e finisher, 1e vrouw.

Photo by Lissa Breugelmans

Meet the riders: Verena Zimmer

The start list for No. 4 is filling up quickly and the first rider profiles are coming in.

“I grew up in the small town of Ladenburg about an hour south of the Taunus, but I am now lucky to call the Brecon Beacons in beautiful Wales my home, with superb riding right from my doorstep.

This year I am returning to the Taunus, after taking part in No.2, and riding on the Taunus Teaser in 2020.

I enjoy the bivvying side of bikepacking at least as much as the cycling part, I am definitely tortoise rather than hare, and I love enjoying the views and the local food as I ride. You could say that for me, bikepacking is all about the three B’s: bikes, bivvies, and bakeries.

This song expresses really well how I feel about bikepacking – “Running to the Hills” by Dan Owen https://www.youtube.com/watch?v=0FZa1-IqszE

Breaking out of these four walls, where do I begin
I’m breaking out of trying to make it in
I just want the wind and rain, time to waste with you
Let’s get out of here, get the sun clear blue

Baby keep on running, running to the hills
Let’s find our self some quiet, let’s find ourselves some still
Baby keep on running, running to the hills
I don’t wanna think no more, I just want to feel
Baby keep on running, running to the hills

Bericht von Fabian Köhler – Taunus Bikepacking Nr. 3

Tag 1

Nach einem kurzen Anstieg ging es mit Ken und Thomas flach und mit ordentlich Tempo der ersten Fähre entgegen. Ohne lange Wartezeit ging es auf die andere Rheinseite und mit Erik durch die Weinberge in Richtung Bingen, wo die nächste Fähre wartete.
Nach einem kurzem Verpflegungsstopp hieß es das Niederwalddenkmal zu erklimmen, dieses Jahr bei erträglichen 28°C und nicht knapp 40 wie in den letzten beiden Jahren.
Durch den Wald und weitere Weinberge ging es nach Lorch hinab und natürlich auf der anderen Seite wieder hinauf. Unterwegs Tobias getroffen und mit ihm über die letzten Wellen auf der Höhe zur ersehnten Hütte hinter Bogel.

Tag 2

Am Morgen ging es zunächst zum Bäcker nach Bad Ems hinab. Frisch gestärkt führte der Weg durch kleine Täler und Dörfer bergauf und bergab über Bad Schwalbach und Nastätten wieder an den Rhein zurück. Dabei galt es unter anderem die 20%-Rampe zur Burg Hohenstein zu bezwingen. Zwischendurch mal ein Stückchen mit Wolfgang und Jan gefahren.
Wieder im Rheingau ging es bei leichtem Nieselregen ein letztes Mal durch die Weinberge, bevor es nach Eltville wieder hoch zur Hütte ging.

Tag 3

Ein weiteres Mal hieß es vom Rhein abwechslungsreich durch den Taunus zur Lahn zu klettern. Mittags am Checkpoint Holger getroffen, die Pause zur kleinen Erholung genutzt und mit ihm recht lange geredet. Frisch versorgt ging es weiter in Richtung Katzenellenbogen und durch ein herrliches Bachtal hinab zur Lahn. Kurz vor Limburg ging es nochmal ordentlich nach Balduinstein hinauf.
Hinter Villmar an der Hütte halt gemacht. Nachts von nem älteren Herrn mit seinen Hunden und ein paar Bieren Besuch bekommen und mit ihm bis drei Uhr getrunken und geredet.

Tag 4

Müde und etwas später als geplant losgekommen, aber der neblige Sprühregen am Morgen machte munter. Bis Schmitten lief es sehr zäh, danach dann etwas besser und ab Weilburg lief es dann richtig gut, so dass es doch noch fast 200km wurden.

Tag 5

Gut geschlafen ging es früh wieder aufs Rad in den kalten Morgen. Mit Hausberg und Winterstein wurde es dann aber erstmal ordentlich hart, zumal auch kein ordentliches Frühstück in Sicht war. Hinter Weilmünster neue Motivation in der herrlichen Landschaft gesammelt und ab Usingen auf feinsten Schotterwegen mit knapp 40km/h durch den Wald in Richtung Nidda gebrettert.
Dort dann den Feldberg über Saalburg und Sandplacken in Angriff genommen, der nach 190 Tageskilometern, nochmal richtig weh tat. Oben ein Blick auf die Uhr, 4d 11h. Also schnell die warmen Sachen an, noch einen Happen gegessen und mit Vollspeed in die Abfahrt. Am Ende die 4,5 Tage um sechs Minuten verpasst. Im Ziel allerdings toll von Jesko empfangen wurden.
In der Nacht noch Ken in Empfang genommen und am nächsten Morgen von Jesko mit Kaffee und Brötchen geweckt worden.

Damit gingen dann fünf tolle Urlaubstage zu Ende, die trotz einiger Härten perfekt zum Genießen und Abschalten waren. Großen Dank dafür Jesko.

Taunus Teaser: Impressions by Sven Brommann

“Gestartet bin ich letzte Woche Freitag ca. 19:00 in Hofheim. Geplant waren ca. 60-80km zu radeln und mir dann einen ersten Übernachtungsplatz zu suchen. Der Abend-Imbiss ist leider ausgefallen, dafür konnte ich an einer Gaststätte noch eine Flasche Feierabendbier mitnehmen. Übernachtet habe ich kurz hinter Bad Schwalbach nach 60km in einer kleinen Hütte. Am nächsten Morgen hat’s erstmal 35-40km gedauert, bis ich an einer Tankstelle mein Frühstück bekommen habe (500m später kam dann auch ein Rewe). Schnell war dann irgendwann am frühen Nachmittag auch die Lahn erreicht. Diesen Teil fand ich recht abwechslungsreich, hat einen der Track 2-3x die Hügel zu einer Burg hochgeführt, um dann 500 Höhenmeter weiter wieder auf die Lahn zu treffen. Übernachtet habe ich kurz vor Rod an der Weil, diesmal ohne Dach überm Kopf. Entweder bin ich im Dunkeln an den Schutzhütten vorbeigeradelt, oder es gab einfach keine. Leider hat mich um 2:30 der einsetzende Regen zum Aufbruch gezwungen, diesen habe ich dann 3km weiter in Rod an der Weil in einer Bushaltestelle abgewartet. Um 6:00 ging es dann weiter die Hügel hoch (und es kamen wieder Schutzhütten…). Zurück nach Hofheim waren es dann noch ca. 70km und um kurz nach 14:00 Uhr war ich wieder am Auto. Auf diesem letzten Abschnitt von Weilburg bis Hofheim zeigt der Taunus Teaser mit ordentlich Höhenmetern und teilweise Steigungen um die 20% nochmal Zähne, gefühlt der schwerste Abschnitt. Insgesamt eine gelungene Runde durch den Taunus – für’s Wochenende zum Training/Auspowern oder auch für Bikepacking Einsteiger als 3-4 Tages Tour. “